Toen ik tweeëntwintig was overleed mijn dierbare vriend door zelfdoding. Dat werd een kantelpunt: erop of eronder. In die periode ontmoette ik Jan Hein, die een mentor en vriend voor mij werd. Ik vertelde hem dat ik wilde studeren, maar geen idee had hoe ik dat vanuit mijn diepe rouw kon vormgeven. Hij bood mij zijn begeleiding aan. (Vijf jaar later studeerde ik bij hem af.)

In datzelfde jaar ontstond een vraag die de leidraad van mijn leven werd: kun je als mens een ander mens helpen helen – en zo ja, hoe? Die vraag heeft mij de afgelopen twintig jaar vergezeld, in een parallel proces van mijn eigen heling en het leren over heling.

Mijn leer-, werk- en levenservaringen sindsdien hebben mij veel gebracht. Mooie lessen, plezier, liefde en schoonheid en ook die oncomfortabele, pijnlijke en rauwe ervaringen die het leven evenzeer verrijken en maken dat je moet groeien. 

Een belangrijke stepping stone op mijn persoonlijke pad zijn psychedelica. Vanaf mijn eerste ervaring met psilocybine paddenstoelen was ik geraakt door hun therapeutische potentie. Ze brachten mij in direct contact met mijn emoties en hielpen mij doorvoelen wat eerder onbereikbaar was. Ik kwam in contact met mijn eigen innerlijke healer. Ook gaven ze richting: het werd helder waar het in therapie over mocht gaan. De emotioneel beladen plekken in mij lichtten als het ware op.

Enkele andere van mijn inspiratiebronnen en ankers zijn:

dans waarin ik kan samenvallen met mijzelf, muziek om woordeloos geraakt te worden, yoga(filosofie) waarin ik altijd weer het licht kan vinden, meditatie waarvan ik na zoveel jaar de potentie nog maar net aan het ontdekken ben, focussen dat zo eenvoudig en helder gestalte geeft, hypnobirthing wat mij leerde dat en hoe ik mijn zenuwstelsel kan reguleren, moederschap wat me een andere dimensie van liefde heeft leren kennen en me voortdurend prachtig en grenzeloos uitdaagt, menselijk contact - waarin zoveel te leren is - de relaties in mijn leven die een onuitputtelijke bron zijn voor inspiratie, steun en groei.